Eponine

"Nędzników" Wiktora Hugo pokochałam do tego stopnia, że poświęciłam im swoją pracę licencjacką. Pisałam o współczesnych adaptacjach "Nędzników" ze szczególnym uwzględnieniem musicalu w wersji teatralnej i filmowej. W 2012 Mama zrobiła mi wspaniałą niespodziankę i kupiła w moim obecnie ulubionym Antykwariacie Grochowskim dwutomowe wydanie z 1954 za... 10 zł :) Jedną z moich ulubionych postaci w tej powieści jest Eponine lub Eponina w wersji "spolszczonej". Niesamowicie poruszyła mnie jej historia, jej wielka miłość, cierpienie i poświęcenie. Ten wiersz będzie więc o Eponinie. Moi znajomi z Facebooka na pewno go znają.

Eponine

Z kurzu paryskich ulic

Wyłania się uśmiechnięty anioł.

Eponina jak perła

Serce zranione i złamane

Eponina jak róża

Krwawoczerwona.

Spaceruje, wypatrując Pana Mariusza.

Dla niego bowiem tylko

Ten bezzębny uśmiech.

Pan Pontmercy zna wiele ksiąg,

Lecz prawd żywych nie zna,

Nie wie, co boli

Tę nie dziewczynkę,

Ale jeszcze nie kobietę,

Co chciałaby wiedzieć,

Co znaczy

Czcij Ojca swego i Matkę swoją.

Eponina nie śniła nawet

O Kopciuszku i Pretty Woman

Wie, że problemem nie jest Kozeta.

Wie, że jej życie nie było bajką,

A XIX-wieczny Paryż to nie hollywoodzka Fabryka Snów

Jest pusto, ciemno i zimno

Czyli bez zmian.

Pan Pontmercy dziś się już nie zjawi.

Dziś już nie zaświeci słońce.

Paryż wrze,

Młodzi chłopcy idą na barykady.

On też. Pożegnał Kozetę.

Jej tak czule nie pożegna.

Nawet... jeśli...

Jutro...

Przyjdzie śmierć...

Czerwona flaga rewolucjonistów...

Krew...

Róża...

Ból.

Lecz Eponina przez mgłę jeszcze widzi go

I boli jakby mniej...

On jest obok...

Teraz nie boli już nic...

Pociesza ją...

I trochę także samego siebie.

Eponina uśmiecha się

Ostatni raz.

Odchodzi z jego imieniem na ustach.

Tak, chyba była trochę zakochana.

On nic o tym nie wiedział,

Ale Eponinie matka mówiła,

Gdy była jeszcze małą księżniczką,

Ozdobą tatusiowej podupadającej oberży,

Że mężczyzna nigdy nie wie, nigdy się nie domyśli.

Nigdy nie wie.

Widzi białe światło.

I czuje ciepło.

Jakiego nie zaznała od lat.

To jego usta.

Jedyny i ostatni pocałunek.

Na pożegnanie.

Może kochał. Choć troszeczkę.

Może gdyby...

Nieważne...

On żyje.

Będzie szczęśliwy.

Eponina jest już w niebie.

To chyba prawie tak,

Jakby na ziemi mogła kiedyś zostać Panią Pontmercy.

Na paryskim bruku

Zasuszona róża.

Kilka dni temu

Obojętnie minął ją zrozpaczony Mariusz.

W końcu

Rozdeptał tę różę ojciec Eponiny, zły stary Thenardier,

Uciekając przed policją do ciemnego kanału.